گوگل هفته پیش بخشی از حقایق مربوط به این گجت را فاش کرد. به علاوه اطلاعاتی نیز در رابطه با نرم افزار، سخت افزار و لایسنسینگ این دستگاه انتشار یافت. بالاخره کاربران توانستند دستگاه های واقعی را امتحان کنند و در شبکه های اجتماعی درباره آن سخن بگویند. و حالا آنچه ما می دانیم:

چه کسی اول از همه از گوگل گلس استفاده می کند؟

برنده های خوش شانس: گوگل مسابقه ای ترتیب داد و از مردم خواست تا بگویند چرا گوگل گلس را می خواهند. گوگل برای برنامه پژوهشی عینکش ۸۰۰۰ نفر انتخاب کرد. گجت ها مجانی نیستند و این افراد باید ۱۵۰۰ دلار برای داشتن این عینک بپردازند.

این قیمت لزوما قیمت مصرف کننده پس از ارسال این محصول به سایر نقاط دنیا نیست. قیمت فروش این محصول هنوز مشخص نشده.

در کنفرانس توسعه دهندگان ماهِ ژوئنِ گوگل با نام Google I/O که در سال گذشته برگزار شد این شرکت اعلام کرد که گلس را به همه شرکت کنندگان آن کنفرانس می فروشد. حدود ۲۰۰۰ توسعه دهنده که این دستگاه را از طریق فروشگاه آمازون خریده بودند هنوز دستگاهشان را دریافت نکرده اند، اما انتظار می رود در هفته های جاری به عینکشان برسند. تا زمانی که کنفرانس Google I/O بعدی شروع شود، ۱۰۰۰۰ نفر دیگر نیز صاحب گوگل گلس خواهند شد.

طبق اطلاعات درج شده در بخش پرسش و پاسخ گوگل گلس، امکان دارد استفاده از این وسیله موجب خستگی چشم یا سردرد شود. گوگل می گوید گلس "برای بچه ها ساخته نشده" و قوانین استفاده از گوگل به افراد زیر ۱۳ سال اجازه ثبت حساب کاربری هم نمی دهد.

سخت افزار

گوگل گلس هدستی شبیه به عینک است که یک پروژکتور دارد. این پروژکتور تصاویر را به صورت پرتو به چشم راست کاربر ارسال می کند و باعث می شود تصویر دریافتی کاربر مشابه تصویری از یک صفحه نمایشِ با کیفیتِ ۲۵ اینچی در فاصله ۲.۵ متری باشد. این پرتوها از طریق یک منشور ساطع می شوند. این منشور نور را از پروژکتور کوچک دریافت کرده و به چشم منتقل می کند. این منشور شفاف است بنابراین وقتی از درونش نگاه کنیم هم تصویر پروژکتور و هم مسیر عادی دید قابل مشاهده است. برای همین کاربران لازم است برای دیدن صفحه نمایش گوگل گلس رو به بالا و کمی به راست نگاه کنند.

گلس یک حافظه ۱۶ گیگابایتی دارد که ۱۲ گیگابایت آن برای نصب اپلیکیشن قابل استفاده است. صدای دستگاه نه از طریق گوش ها بلکه توسط انتقال از استخوان جمجمه به پرده صماخ کاربر شنیده می شوند.

این عینک میکروفون های توکاری دارد که صدای کاربر را به خوبی خذف کرده و صداهای دورتر را دریافت می کنند. این ویژگی احتمالا برای حفظ حریم اطرافیان کاربر و همچنین تقویت قدرت تشخیص صدای کاربر است.

سمت راست گلس یک تاچ پد وجود دارد که به کاربر اجازه می دهد با کشیدن دست و یا ضربه های ملایم دستگاه را کنترل کند. طبیعتا گلس به اینترنت هم وصل می شود، به علاوه امکان ارتباط با کلیه تلفن های بلوتوث دار از طریق Wi-Fi و بلوتوث وجود درد.

طبق گفته های گوگل پس از هر بار شارژ و با میزان استفاده متوسط، باتری دستگاه برای یک روز قابل استفاده است. با این حال استفاده از قابلیت نمایش ویدئو باعث می شود باتری زودتر تمام شود. یکی از کاربران می گوید به صورت تخمینی ضبط یک ویدئوی کمتر از هفت دقیقه ۲۰ درصد از شارژ باتری را مصرف می کند.

دوربین عینک ۵ مگاپیکسلی است و فیلم ها را با کیفیت 720p می گیرد. گلس به همراه یک کابل USB میکرو و یک شارژر به فروش می رسد. این عینک در پنج رنگ عرضه می شود: ذغالی، نارنجی، طوسی، سفید و آبی آسمانی.

نرم افزار

بنا به اظهارات Larry Page مدیرعامل و یکی از موسسین گوگل در هفته قبل، سیستم عامل گلس اندروید است. البته نسخه اندرویدی گلس نسخه ای منتخب است و با سیستم عامل تلفن های هوشمند متفاوت است. به بیان دیگر، اپلیکیشن های تلفن های هوشمند اندرویدی روی گلس اجرا نمی شوند و (حدس ما این است که) اپلیکیشن های گلس هم روی تلفن های هوشمند اجرا نخواهند شد.

گلس با یک اپلیکیشن مخصوص اندروید با نام مای گلس روانه بازار می شود که از طریق آن می توان پیام کوتاه و پیام GPS ارسال کرد. احتمال دارد اپلیکیشن مای گلس برای پلتفرم های دیگر هم بعدها وارد بازار شود. توسعه دهندگان و برنامه نویسان می توانند اپلیکیشن هایی تولید کنند که گوگل آن ها را "Glassware" می نامد. البته این امکان وجود داردکه این اپلیکیشن ها مختص اجرا روی اندروید باشند و نه فقط مخصوص گلس.

نحوه کار گوگل گلس

رابط کاربری گوگل گلس بر مبنای "کارت" طراحی شده است؛ تکه های کوچک اطلاعات شبیه به کارت های موجود در Google Now. این کارت ها در ساختار یک تایم لاین قرار گرفته اند و کاربر می تواند با حرکت دستش روی تاچ پد گلس اطلاعات این کارت ها را بررسی کند.

کارت ها به دست توسعه دهندگانی که برای گلس نرم افزار می نویسند تولید می شوند و از طریق اپلیکیشن هایی که آن ها می سازند و کاربران می توانند نصبشان کنند وارد گلس می شوند. کارت ها می توانند در تایم لاین جایی را به خود اختصاص دهند و کاربران می توانند با پین کردن این کارت ها باعث شوند در طول زمان کارت ها باز هم در دسترس باشند.

علاوه بر ارائه اطلاعات، کارت ها تعامل کاربر را ساده کرده و می توانند آن ها را با سایر کاربران گلس به اشتراک بگذارند. کاربران همچنین می توانند با فرمان های صوتی و یا با استفاده از تاچ پد عکس یا فیلم بگیرند.

آن ها باید فرمان های خود را با جمله "OK, Glass" شروع کنند. این فرمان دستگاه را بیدار کرده و آن را برای پذیرفتن فرمان ها بعدی آماده می کند.

کاربران با گفتن جمله های "take a picture"، "get directions to" یا "make a call to" می توانند به راحتی به گلس دستور دهند تا کارهای دلخواهشان را انجام دهد. به علاوه کاربران با استفاده از فرمان ها صوتی می توانند هنگ اوتی در گوگل پلاس آغاز کرده، از Google Now استفاده کنند، در اینترنت جستجو کنند، متن ترجمه کنند، از وضعیت آب و هوا مطلع شوند و اطلاعات پروازها را ببینند.

اگر کاربر به کسی زنگ بزند و یا ایمیل و پیامک ارسال کند، این ارتباط فقط با گلس صورت نمی گیرد بلکه یک تلفن هوشمند هم در این امر دخیل است.

گلس به همراه یک عینک آفتابی که به صورت گیره ای روی آن سوار می شود عرضه می شود. ممکن است گوگل در آینده با برندهای Ray-Ban یا Warby Parker همکاری کند و عینک های طبی را هم روی گلس ارائه کند. امکان دیگر این است که گوگل محصولی ارائه کند که روی عینک های معمولی سوار شود و گلس را بسازد.

قوانین استفاده

گوگل در هفته گرشته قوانین Google Mirror API را منتشر کرد. کاربران اولیه گلس نمی توانند بدون اجازه گوگل، گلس خود را به کسی قرض داده یا واگذار کنند. در صورت تخطی کاربران، گوگل این حق را دارد که از راه دور دستگاه را غیرفعال کرده و به متخلفان غرامتی پرداخت نکند.

گوگل کسب درآمد توسط توسعه دهندگان را نیز ممنوع کرده است. مبلغی برای اپلیکیشن ها پرداخت نمی شود، اجازه نمایش تبلیغات هم وجود ندارد. اپلیکیشن های Glassware به جای اینکه روی گلس اجرا شوند روی cloud اجرا می شوند.

هیچ تاریخی برای ارسال گلس به سایر نقاط دنیا تعیین نشده، قیمت فروش این محصول نیز مشخص نیست اما برخی می گویند گلس حداقل تا آخر امسال و نهایتا تا آخر سال آینده به فروش گذاشته خواهد شد. این حقایق به ما چه می گویند؟ به طور کلی، حقایقی که هفته پیش درباره گلس منتشر شدند این موضوع را می رسانند که گوگل در رابطه با این پلتفرم رویکردی بسیار محافظه کارانه و سفت و سخت در پیش گرفته است. درعوضِ بمب باران دستگاه با قابلیت ها و عملکرد های مختلف، دستگاه به تعداد محدودی قابلیت معمول و قدرتمند تجهیز شده است. به جای انتشار عمومی، گوگل این عینک عجیب و غریب را تنها در اختیار ۱۰۰۰۰ کاربر قرار داده و حق قرض دادن و فروشش را هم از آنان صلب کرده است. به زبان دیگر، گوگل دارد در مورد محصول جدیدش رویکردی اپل وار در پیش می گیرد که بهترین راه برای محصولی "متفاوت" همچون گوگل گلس است.

بسیارخوب، حالا که همه چیز را درباره گوگل گلس می دانید دوست دارید این عینک را برای خودتان بخرید؟ اگر نه دلیلش چیست؟

ک بادبان عظیم خورشیدی که برای نمایش بقا و ارزش نیروی محرکه بدون سوخت طراحی شده بود، قرار است در نوامبر 2014 به فضا پرتاب شود.

به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، فضاپیمای Sunjammer ناسا که بادبان 1208 متری آن به این خودرو اجازه خواهد داد مانند یک قایق در آسمانها حرکت کند، قرار است اواخر سال آینده بر روی موشک فالکون 9 شرکت اسپیس ایکس از کیپ کاناورال فلوریدا به فضا پرتاب شود.

Sunjammer دومین محموله فالکون 9 خواهد بود که قرار است رصدخانه آب وهوای فضای عمیق سازمان ملی جوی و اقیانوسی آمریکا را به سمت یک منطقه با گرانش ثابت موسوم به نقطه لاگرانژی 1 زمین-خورشید که در فاصله 1.5 میلیون کیلومتری زمین قرار دارد، منتقل کند.

این فضاپیمای خورشیدی احتمالا کمی پس از این رصدخانه از فالکون 9 جدا خواهد شد. Sunjammer سپس بادبان بزرگ 38 متری خود را در یک سو باز کرده و با فشار فوتون های خورشیدی به سوی محل مطلوب در فاصله سه میلیون کیلومتری زمین حرکت خواهد کرد.

در حالی که این فضاپیمای 27 میلیون دلاری به بررسی آب وهوای فضایی با استفاده از چندین ابزار مختلف خواهد پرداخت، هدف اولیه آن کمک به توفیق و پیشرفت فناوری بادبان خورشیدی است که به گفته طرفدارانش می تواند نیروی ماموریت های آینده را با هزینه ای کمتر و به نحوی موثرتر تامین کند.

در صورت توفیق این بادبان خورشیدی می تواند بر روی ناوگانی از فضاپیماهای بررسی خورشید قرار بگیرد تا یک سیستم هشدار هواشناسی فضایی قویتر را ارائه کنند.

این بادبان ها همچنین می توانند به حذف مقرون به صرفه ماهواره های خارج از خدمت و دیگر ضایعات فضایی کمک کرده یا به فضاپیماها اجازه دهند تا برای مقاصد رصد و ارتباطی در ارتفاعات بالای زمین شناور بمانند.

مهندسان همچنین قصد دارند از بادبان های خورشیدی برای تامین نیروی محرکه ماموریتهای فضای عمیق استفاده کنند. برای مثال یک فضاپیمای مجهز به این بادبانها می تواند به شکل قابل تصوری طی چند قرن به سایر سیستمهای ستاره یی سفر کند. اگرچه برای این مقصود به بادبانی به بزرگی ایالت تگزاس و یک لیزر فضایی برای تابش پرتوی فوق قوی به آن در زمان حرکت فضاپیما به سوی اعماق فضا نیاز است.

این بادبان از ماده ای موسوم به Kapton ساخته شده و وزن آن تنها 32 کیلوگرم است. اگرچه اندازه باز شده آن حدود یک سوم هکتار است، اما در حالت بسته به اندازه یک دستگاه ظرفشویی است.

اگرچه Sunjammer بزرگترین بادبان فضایی ساخته شده تاکنون بوده، اما اولین نیست. کاوشگر ایکاروس ژاپن در ژوئن 2010 یک بادبان 14 متری را در فضا باز کرده و اولین فضاپیمایی شد که تنها با انرژی نور خورشید در فضا سفر می کرد.

پنج ماه بعد ناسا فضاپیمای نمایشی NanoSail-D را به فضا ارسال کرد که به یک بادبان خورشید با مساحت سطحی 10 متر مربع مجهز بود. این ماهواره در ژانویه 2011 بادبان خود را باز کرد و سپس برای 240 روز در اطراف زمین چرخیده و در جو سوخت.

انتهای پیام